Ik zit zelf heel veel op de snelweg en daarnaast werk ik ook nog eens veel voor Rijkswaterstaat, de overheidsinstantie die onder andere het rijkswegennet in Nederland beheert. Ik heb dus veel affiniteit met de Nederlandse snelweg. Ik heb zelf slechte ogen en ben erg te spreken over de kwaliteit van het rijkswegennet in Nederland. Heel veel snelwegen zijn goed verlicht, de belijning is erg goed, er ligt veel ZOAB (“ZOAB” staat voor “zeer open asfaltbeton”. Dit is erg -stil- asfalt waar bovendien het water niet op blijft liggen), er zijn lange in- en uitvoegstroken, duidelijke bebording, vangrails enzovoorts. Met name de verlichting, de belijning en het ZOAB zorgen ervoor dat ik in het donker (ik ben vanaf mijn geboorte nachtblind) toch heel goed en veilig kan autorijden. Het rijkswegennet daar heb ik dus heel weinig op aan te merken. Het zijn vooral de bestuurders op de weg waar ik me af en toe nog weleens over verbaas.

Er is nog altijd een stukje hiërarchie op de snelweg. Rij je een dikke BMW 7 dan sta je nu eenmaal hoger in rang dan wanneer je in een Peugeot 106 rijdt. Ik rij zelf een Opel Corsa, dus dan weet je waar ik ongeveer sta op de Nederlandse ranglijst. Voor mij betekent hoger in rang echter ook verstandiger en verantwoordelijker, maar die gedachte blijkt lang niet altijd op te gaan. Mijn buurman is vrachtwagenchauffeur en ik heb met hem weleens gesproken over het gedrag van vrachtwagenchauffeurs op de rijksweg. Een vrachtwagen is een erg groot voertuig en er ligt vaak de nodige tonnetjes aan lading in. In mijn optiek draag je dus als vrachtwagenchauffeur erg veel verantwoordelijkheid zowel voor je lading als voor je medeweggebruikers. In de praktijk zie ik soms echter de gekste fratsen uitgehaald worden door vrachtwagenchauffeurs. Automobilisten niet laten invoegen (geen ruimte maken) terwijl er een hele lange rij vrachtwagens achter elkaar rijden. Een autootje dat tussen twee vrachtwagens blijft rijden helemaal klem rijden in plaats van netjes afstand te houden. In de ochtendspits je concurrenten gaan inhalen terwijl je weet wat voor ergernis het oproept bij automobilisten. En dan niet een keer, maar zorgen dat je vooraan de rij met vrachtauto’s komt te rijden. Maar de Nederlandse automobilist gedraagt zich niet minder onverantwoordelijk hoor. Als je een BMW 7 rijdt dan rij je links op de snelweg, dat hoort gewoon zo. Ook al zijn de drie stroken rechts van je leeg. En als een lagere in rang iets te langzaam aan het inhalen is dan ga je of in de bumper hangen of je gaat met je groot licht seinen (toeteren doen we in Nederland nu eenmaal niet). Als iemand die rechts rijd naar de linkerbaan wil gaan om, net zoals jij, een sliert vrachtwagens in te gaan halen dan rij je hem of haar klem en zorg je dat hij of zij er niet tussen kan. En als de automobilist te vroeg naar de linkerbaan gaat dan haal je gewoon rechts in en schiet je daarna weer naar links.

Nu wil ik niet zeggen dat ik zo’n verantwoordelijke jongen ben, maar ik vind wel dat ik het moet zijn en werk daar ook bewust aan. Ik maak zelf nog dagelijks fouten in mijn gedragingen. Ik heb 4 jaar geleden door onverantwoordelijk gedrag mijn eigen auto op de snelweg total loss gereden. Het was een grote stationwagen van bijna 13000 euro. Hij was net afbetaald en niet allrisk verzekerd. Dat zijn dure lessen. Daarna heb ik nog een poosje geprobeerd de schade op iemand anders te verhalen, maar ik kon uiteindelijk niets anders doen dan de verantwoordelijkheid naar mezelf toe trekken. Ik had zelf de situatie anders in moeten schatten en anders moeten reageren.

Hoe zou het zijn als we allemaal wat meer verantwoordelijkheidsgevoel zouden ontwikkelen op de snelweg? Verantwoordelijkheid richting je medeweggebruiker. Denk eens wat minder aan jezelf en wat meer aan de ander. Ik weet dat de mensen die haast hebben vaak net even iets te laat zijn opgestaan, of net even iets te laat van kantoor zijn weggegaan en toch nog op tijd op de afspraak willen komen. Dat is je ook goed recht. Maar vraag je ook eens af wat jouw gedragingen voor invloed op anderen kunnen hebben en hou daar eens wat meer rekening mee. Er zijn mensen die echt bang zijn voor ongelukken op de snelweg en daardoor erg voorzichtig rijden. Ik ken ze persoonlijk. Misschien soms wel iets te voorzichtig. Als jij vervolgens met je auto in de achterbumper van zo iemand gaat hangen bevordert dat de situatie niet. Hou je afstand dan gaat die persoon vanzelf naar rechts, direct en zodra het kan. En als je op stand rijdt in een auto van 60000 euro of meer, gedraag je daar dan ook naar. Iedereen ziet dat je het voor mekaar hebt en je rijstijl doet vervolgens compleet afbreuk aan je imago als je je egocentrisch opstelt. Doe het wat kalmer aan. Je hebt genoeg geld verdiend om je dat te kunnen permitteren.

O ja, er is nog een ander bijkomend voordeel van het wat rustiger aan doen op de snelweg. De leukste dingen maak je ineens mee. Daar heb je ineens oog voor. Van kinderen die naar je zwaaien tot een knappe jonge dame die je bijna verliefd aankijkt.

Dit artikel heeft te maken met mijn eigen ontwikkeling tot nu toe. Ik kan hier zo goed over schrijven omdat ik heel goed weet wat zelfreflectie is. Iets waarvan mijn vriendin (ik trouw niet met mijn vriendin want ik wil met haar liever geen contract en er valt toch nog geen ruzie over de bankrekening te maken) tijdens haar opleiding tot verpleegkundige ook mee is gadegeslagen. In de zorg voor andere mensen is het namelijk heel belangrijk dat je zelf goed weet waar je mee bezig bent en je bewust bent van je eigen handelen. Tijdens mijn ondernemersavontuur tot nu toe heb ik al met heel veel verschillende mensen te maken gehad. Wat ik middels soms harde lessen heb geleerd is dat je mensen om je heen moet verzamelen die je eigen sterke kwaliteiten benadrukken. Als je zo’n berg idealen hebt als ik kun je de dingen niet alleen en moet je dus veel en intensief met andere mensen samenwerken. De afgelopen jaren ben ik me daarom erg gaan interesseren voor de verschillende soorten mensen die er zijn en wat mensen tot hun daden beweegt. Mijn moeder zei altijd tegen mij: je moet mensen in hokjes plaatsen, dat is de enige manier om mensen en situaties goed in te kunnen schatten. Dat zei ze dan vooral als ik weer met een vriendinnetje thuiskwam waarvan ze vond dat ze absoluut niet bij me paste. Ze had gelijk, voor wat betreft die vriendinnetjes, maar ook voor wat betreft die hokjes.

Een poosje geleden genoot ik tijdens een Ruimteschepper bijeenkomst van een presentatie van Ellen Loopstra over DISC. Iedere goede projectmanager schijnt DISC te kennen. Ik kende het nog niet, maar ik kende wel andere vergelijkbare modellen. DISC gaat uit van vier kleuren: rood, geel, groen en blauw. Iedereen die de presentatie bijwoonde mocht een balletje klei van een schaal afhalen en daar mochten we de hele presentatie mee spelen. Ik pakte zonder dat ik erover nadacht een rood balletje. Rood staat in de basis voor (ik bedenk dit niet zelf hoor, haal dit van internet) resultaatgerichtheid, zelfbewust, kort van stof, bepalend en controle willen hebben. Goh, dacht ik.. ik moest oa. denken aan toen ik nog een heel klein ventje was, ik denk 7 of 8 jaar ofzo. Ik was bij ons in de straat waar we toen woonden altijd bezig met het bedenken van ideeën en het enthousiasmeren van al mijn vriendjes en vriendinnetjes. We woonden in een straat met veel jonge gezinnen dus ik had veel vriendjes en vriendinnetjes om mee te spelen. Allemaal kreeg ik ze zo gek om mee te doen met het maken van speeltoestellen, het ophangen van schommels of het bouwen van een hut. Ik had 1 of 2 rivalen die mij af en toe het leven zuur maakten, maar ook die kreeg ik regelmatig zo ver dat ze meededen of dat ze in ieder geval uit mijn buurt bleven. Toen ik rond 2000 mijn werkzame carrière bij een internetbedrijf begon kreeg ik ook ruimschoots de mogelijkheid om processen te verbeteren. Ik maakte lange dagen en werkte hard en had erg veel voldoening van mijn werk.

De jaren ervoor heb ik eigenlijk een beetje versleten op school (als ik ooit nog eens de kans krijg invloed uit te oefenen op het onderwijssysteem in ons land dan pak ik die kans want het systeem deugt niet). Ik kon me niet motiveren stof te leren waarvan ik vond dat ik er toch niets mee ging doen. Ik vond een nieuwe passie, dankzij een oude vriend van me die nu nog steeds deze passie heeft (kijk eens op emblissmusic.com), namelijk elektronische muziek maken. Uren, dagen, weken, maanden, jaren versleet ik achter mijn computer en mijn synthesizers. Voordat je weet wat quantizen, amplifiers, LFO’s, decay’s, delays en reverbs zijn ben je wel even onderweg kan ik je vertellen. Op een gegeven moment samen met een oude vriend met wie ik lang samen muziek heb gemaakt. De muziek was vele malen interessanter dan de saaie lesstof op school. Tot diep in de nacht maakte ik soms muziek. ‘s Ochtends stond ik dan extra vroeg op om nog even een SO’tje of repetitie in mijn kop te stampen. Wonderbaarlijk genoeg ging dat lang goed op het VWO. Op de basisschool hadden ze voor de CITO toets nog tegen mijn ouders gezegd dat ik het beste MAVO kon gaan doen, mede omdat ik zulke slechte ogen had en daarom in hun ogen veel langzamer leerde. De CITO toets kwam al uit op HAVO advies en ik ben dus uiteindelijk na een gecombineerde brugklas het VWO gaan doen (de resultaten waren goed genoeg, zelfs om nog een poosje latijn en grieks te volgen, niet dat ik nu nog een woord latijn spreek). Omdat ik toch te weinig deed (ik kon me er gewoon niet toe zetten) heb ik uiteindelijk mijn middelbare school met HAVO afgerond. Ik ben ervan overtuigd dat het bewijsje van goed gedrag dat ik daar heb gekregen geen bal zegt over mijn kwaliteiten nu, want ik heb in de jaren die ik erna ben gaan werken zo ontzettend veel bijgeleerd. Ik denk dat ik tijdens een maand werken net zoveel leerde als tijdens een jaar school. Nu ik terug kijk op mijn middelbare schooltijd vond ik twee vakken, nee drie vakken erg leuk om te volgen: economie, geschiedenis en muziek. Van economie en geschiedenis heb ik me altijd afgevraagd waarom ik die vakken zo boeiend vond, want ik heb niets met economie en ook niets met geschiedenis (nou ja het helpt me wel dat ik weet hoe ik het EURO teken moet schrijven en boekhoudkennis is ook niet voor niets geweest). Het kwam door de docenten. Nu ik weet in welk hokje ik die docenten zou plaatsen kan ik het volledig begrijpen. Het waren docenten van de praktijk en ze konden de stof gewoon zo ontzettend boeiend vertellen en uitleggen. Zelfs de tientallen journaalposten die ik heb moeten maken en legio dagboeken die ik heb moeten afsluiten werden een interessante bezigheid. Muziek was een ander verhaal: muziek was destijds (en is) mijn passie, dus wie er ook voor de klas stond maakte eigenlijk niet zoveel uit. Ik keek altijd uit naar die les.

Volgende maand wordt ik 31 jaar en ik heb zelf inmiddels eigenlijk wel in alle hokjes gezeten en geacteerd: rood, geel, groen en blauw (of welke hokjes je ook verzint). Nu weet ik dat dat door de mensen in mijn omgeving, situaties en omstandigheden zo is geweest. Ik kies nu de kleur waar ik het meest gek op ben en ga daar binnenkort op mijn blog verder over schrijven: geel. Mijn werkruimte thuis is ook geel trouwens, geheel onbewust gekozen toen ik hier kwam wonen. De zon in het zonnige vakantieoord waar ik nu zit te genieten ook. En de ananas die ik vanochtend heb gegeten ook.

O ja, Ellen vertelde aan het eind van haar presentatie nog het volgende: mensen die hun (in mijn geval rode) balletje tijdens de presentatie mooi rond hebben gedraaid willen hun energie doorgeven. Goh dacht ik wederom, en ik moest gelijk denken aan mijn prachtige dochter.

Mensen die me wat langer kennen weten dat het ontstaan van Steenwijk ICT Services een natuurlijk en noodzakelijk proces is geweest. Ik heb met mensen gesproken over de naam: moest het niet een flitsende naam worden zoals “flxCore”? Steenwijk ICT Services klinkt misschien wat saai. Ik heb ook met mensen gesproken over het wel of niet betrekken van andere mensen bij het nieuwe bedrijf. Een echte creatieveling erbij of misschien een commerciële kracht. Ik heb besloten het deze keer zelf te doen. Ik word uiteraard bijgestaan door mijn familie en een aantal mensen met wie ik goed door een deur kan en al langer samenwerk. Ik vind daarom de naam de lading wel erg goed dekken. “Steenwijk” is mijn achternaam / familienaam en “ICT Services” vertelt volgens mij heel goed wat dit bedrijf doet. Ik vind ook de persoonlijke uitstraling erg belangrijk. Steenwijk ICT Services ben “ik”. Juridisch gezien is dit wel niet zo, maar wanneer ik iets voor mijn relaties beteken zeker wel.

Maar wat doet Steenwijk ICT Services? Steenwijk ICT Services levert ICT dienstverlening aan de overheid en het bedrijfsleven. Ik bied, samen met mijn medewerkers, diensten aan als: software ontwikkeling, technisch applicatie beheer, projectleiding, audits, gegevensconversies en gegevensanalyses. We zijn daarnaast allemaal gespecialiseerd in Geografische Informatie Systemen (GIS) en hebben een GIS of GEO-ICT achtergrond.

Steenwijk ICT Services is (en blijft) een dienstverlenend bedrijf. In mijn roots ben ik echter gek op het bedenken en maken van van dingen / producten. Een jaar of wat geleden heb ik bij mijn toenmalige werkgever heel wat softwareprogramma’s en softwarecomponenten mogen ontwikkelen. Daar kon ik mijn creativiteit erg goed in kwijt. Door de reorganisaties destijds en mijn wisseling van werkgever en uiteindelijk starten als zelfstandige is dat helaas op een wat lager pitje komen te staan. Maar die creativiteit sluimert. Er liggen ideeën klaar op de plank om opgepakt en uitgewerkt te worden, niet nu, maar straks. Ik zeg bewust straks. Op dit moment en de komende paar jaar heeft mijn prioriteit het bouwen van mijn netwerk, het leggen en onderhouden van goede en duurzame contacten en het verdienen van kapitaal dat ik later kan aanwenden om te investeren.

Wat betekent dit voor mijn huidige en nieuwe relaties nu en de komende paar jaar? We zijn er. Voor de korte of wat langere klus. Voor de hele ingewikkelde of de eenvoudige klus. Onafhankelijk, we binden onszelf niet vast aan leverancier A of B. En we doen wat we zeggen en zeggen wat we doen.

Ik hou zelf van transparante communicatie en wil dan ook zo eerlijk en open mogelijk zijn over de oorzaken van het faillissement.

In 2010 zijn mijn toenmalige partner en ik na een juridisch conflict uit elkaar gegaan. In een oud artikel op mijn blog kun je lezen dat ik zelf aanvankelijk flxCore zou verlaten. Dit liep anders. Uiteindelijk ben ik zelf als bestuurder verder gegaan binnen flxCore, en heb senioriteit aan willen trekken om mijzelf op bepaalde gebieden te versterken. Die senioriteit vond ik eind 2010 en begin 2011. Er waren nog enkele personeelswisselingen wat eea. op operationeel vlak niet vergemakkelijkte, maar we gingen vol gas verder. Tot zover de battles in 2010.

In 2011 drongen drie nieuwe battles zich tegelijkertijd aan. Namelijk die van slecht betalende debiteuren, die van zeer stroef lopende OpenERP projecten en die van tegenvallende sales. Deze battle combinatie is flxCore uiteindelijk fataal geworden.

Ik wil iedereen die linksom of rechtsom betrokken is geweest bij flxCore als klant, leverancier of medewerker bedanken voor de samenwerking en de leerzame tijd.

Ik ga me de komende tijd volledig richten op mijn nieuwe bedrijf: Steenwijk ICT Services. Meer over dit bedrijf zal ik op korte termijn publiceren.

1. Bedrijven gaan zich meer en meer bezig houden met 3D geo informatie en de inwinning en verwerking van 3D informatie
2. Er is een opmars van nieuw GIS software leveranciers
3. Mobiele apps en toepassingen zijn in opkomst

Er worden steeds meer 3D films getoond in de bioscoop, er worden steeds meer 3D televisies aangeboden, de 3D computer schermen duiken steeds vaker op, de BGT (basisregistratie grootschalige topografie) bevat al een hoogte component dat kan worden gevuld, ArcGIS 10 is volledig 3D enabled, Google Sketchup is 3D, Er wordt een 3D modus geïntroduceerd in Google Maps, 3D printen is volop in ontwikkeling, de eerste 3D video en fotocamera’s komen op de markt, kortom: “3D” is het nieuwe sleutelwoord. We willen diepte en hoogte, we willen realistisch modelleren en zo realistisch mogelijk weergeven.

Een heel belangrijk voordeel van 3D ten opzichte van 3D is dat de kans op verkeerd interpreteren van modellen en informatie enorm verkleind wordt. Dit heeft natuurlijk allerlei bijkomende voordelen voor projecten in uitvoering: verbeteren van de communicatie, elimineren van faalkosten, sneller betere beslissingen nemen enzovoorts.

De introductie van 3D zou de wereld van GIS systemen weleens compleet kunnen veranderen. 3D is natuurlijk niet nieuw, maar je ziet het wel steeds vaker opduiken. Hoe ziet een GIS systeem er straks uit? Hoe win je straks je gegevens in? Tekenen we objecten dan nog steeds in met een muispen? Hebben we straks nog een GIS specialist nodig voor het uitvoeren van een GIS analyse of kan iedereen dat eenvoudig zelf met een app op zijn mobiel met 3D scherm? Ik kan mijn gedachten er behoorlijk over laten gaan.

Ik heb tijdens de Geo Info XChange beurs met een aantal resellers van GIS software gesproken die volwaardige ArcGIS alternatieven bieden. Zij boden oa. TatukGIS aan en SuperMap GIS. Daarnaast wordt de open source software stack natuurlijk ook steeds volwassener. Deze alternatieven zijn bijzonder betaalbaar te noemen en qua functionaliteit erg volwaardig. Een vraag die ik stelde en waar ik met name vanuit mijn klantenkring erg in ben geïnteresseerd ging over interoperabiliteit. Hoe “open” zijn de systemen eigenlijk? Ik kreeg hierop nog geen sluitende antwoorden, maar mij werd wel de mogelijkheid geboden dit verder te onderzoeken. Zodra ik hiervoor wat tijd vrij kan maken ga ik dit zeker doen.

Ik heb met Geodan oa. gesproken over mobiele toepassingen. Geodan heeft een framework ontwikkeld waarop eenvoudig mobiele GIS toepassingen kunnen worden gemaakt. Deze toepassingen draaien op je tablet of mobiele telefoon. Doordat het framework al alle bouwstenen bevat om snel applicaties te kunnen ontwikkelen zijn de applicaties dus heel snel te realiseren. Ook het verdienmodel dat zij hanteren is interessant voor de klant en geeft een trend aan: er wordt een leaseovereenkomst afgesloten. De klant betaalt een vast bedrag per maand voor de applicatie. Er is dus geen initiële investering meer, alleen nog maar een maandbedrag. Ik verwacht zeker meer ontwikkelingen in app-land op het gebied van GIS komend jaar.

3D, nieuwe leveranciers en apps dus. Ik verwacht hiervan zeker meer te gaan zien komend jaar. Bedankt voor het lezen van het blog artikel en tot gauw weer!

Vanochtend nog even oefenen dus, en van de week ook nog even. Wat je tijdens zo’n rondje allemaal meemaakt is toch wel bijzonder. Ik wist dat het warm en benauwd zou zijn. Buienradar gaf regen aan, daar hoopte ik ook op. Een beetje verkoeling tijdens zo’n rondje kun je best gebruiken, zeker als de temperatuur hoog ligt en de luchtvochtigheid ook hoog is. De regen kwam helaas niet. Ja gelukkig op het laatst nog een heel klein beetje miezer. Het rondje dat ik regelmatig loop kent een hoogteverschil van zo’n 40m. Het eerste deel van de rit is een klim, en daarna heb je weer een daling. Daarna blijft het een beetje kibbelen: een paar meter omhoog, een paar meter omlaag enzovoorts. Die klim is dus extra zwaar voor je spieren, en dat merk je. Je bent al lekker aan het zweten en je begint je kuiten en je enkels wat te voelen. Even iets rustiger aan. Goed en regelmatig uitademen, dat verkoelt. Rustig doorlopen, en vooral niet gaan lopen. Maar blijven hardlopen! Eenmaal begonnen aan de daling hou ik zoveel mogelijk hetzelfde tempo aan en geef ik het lichaam de kans even tot rust te komen. De inspanning is nu namelijk niet zo zwaar. De zweetdruppels beginnen van mijn voorhoofd af te lopen. Op tijd wegvegen met mijn shirt, want als ze in mijn ogen komen is dat geen pretje. Ik draag namelijk contactlenzen. Je ziet, je moet nogal met wat dingen rekening houden tijdens zo’n hardlooprondje. Hee, mijn hart begint te bonken. Dat is niet goed. En steken in mijn zij. Even rustiger aan, want ik ben het verhaal van die persoon die een hartstilstand kreeg tijdens het hardlopen niet vergeten. Een hardloper komt mij tegemoet, zegt me gedag en gebaart me een hand. Er zijn meer gekken met mij, dat is toch wel een prettige gedachte. Waar is die regen toch? Gelukkig is mijn t-shirt inmiddels lekker nat en zorgt, door het briesje dat er staat, voor wat verkoeling. Hee ik zie in de verte het verkeersbord waar ik van mezelf mag gaan stoppen met hardlopen en mag gaan uitstappen (zo noemen ze dat in de paardensport, geen idee of dat bij hardlopen zo heet). Terwijl ik dit realiseer stopt mijn lijf abrupt met hardlopen. Nee, doorlopen, ga eens door, en ik ga weer verder met hardlopen tot aan het verlossende verkeersbord. Als je eenmaal bent gaan lopen is het gevoel dat door je lichaam raast onbeschrijfelijk. De tinteling in je handen, de pijn in je benen en het heerlijke gevoel van de overwinning in je hoofd.

Een metafoor voor de balans in je leven? Dat was iets dat ik me vanochtend tijdens het hardlooprondje bedacht. Je moet met veel dingen rekening houden en op tijd reageren op signalen van je lichaam en signalen van buitenaf. Je zult echt af en toe iets harder en af en toe iets zachter moeten lopen om het hardlopen vol te kunnen houden. Loop je in een groep dan is het gevaar natuurlijk groter dat je meegaat met de snelheid van de groep en niet meer naar je eigen lichaam luistert. Je moet ook rekening houden met het weer. Zo viel het briesje wind even weg en merkte ik gelijk dat ik snel opwarmde en dus even moest afkoelen. Teveel water drinken tijdens een rondje is ook niet goed, daar kwam ik vrij snel achter. Wees zuinig met water. Hou je alles onder controle dan haal je de finish en zul je een steeds betere tijd neerzetten, daar ben ik van overtuigd.

En vooral en bovenal luisteren naar je hart. Ja, zoals ik al vertelde heb ik een verhaal gehoord van iemand die zijn hardlooprondje met de dood heeft moeten bekopen, vanwege een hartstilstand. Nu zal die persoon iets ambitieuzere doelstellingen gehad hebben dan ik, maar toch. Luisteren naar je hart, zorgen dat het hart het bloed door je lijf blijft rondpompen dat is voor je spieren van essentieel belang en dus van essentieel belang voor het behalen van de eindstreep.

In het echte leven is het natuurlijk niet anders. Je doet je best om alle elementen van je leven in balans te houden en te zorgen voor een continue vooruitgang, zowel privé als zakelijk. En de beste beslissingen neem je met je hart.

Wat je tijdens zo’n rondje allemaal meemaakt is toch wel bijzonder.

Het is nog wel even wennen aan het aangepaste ritme. Nachtdiensten draaien is niet niks. En ook het beantwoorden van mails met een dochter in je ene arm, omdat zij wat warmte en geborgenheid zoekt, en een toetsenbord in je andere hand vergt wat oefening. Maar het is vanaf dag 1 de moeite waard, zal dat ook altijd blijven, en voor ieder nieuw probleem verzinnen we een nieuwe oplossing!

Een aantal medewerkers van flxCore zijn tijdens hun Visidag bezig met het voorbereiden van een aantal interessante VBI cases, zoals wij ze noemen, om mogelijkheden van VBI te tonen aan potentiële klanten. Visidag is een dag waarop flxCore medewerkers aan interne projecten kunnen werken.

Een medewerker, kwam met het illustrerende voorbeeld over de locatie van kerncentrales in relatie tot het potentiële gevaar van aardbevingen / aardverschuivingen en de invloed op de omgeving ervan. Het natuurgeweld kan natuurlijk verwoestende gevolgen hebben, maar ik vond het een heel mooi voorbeeld van wat de mogelijkheden zijn van het visualiseren van trends, invloeden “en” gevaren met behulp van VBI. Deze medewerker had een kaart gemaakt waarop het gevaar van aardverschuivingen in de kaart was weergegeven met behulp van kleuren. Groen betekent geen gevaar en donkerrood betekent veel gevaar. Als je daaroverheen een kaart legt met de locaties van kerncentrales, dan weet je in een oogopslag welke kerncentrales het meeste gevaar lopen bij een eventuele aardbeving.

Een andere medewerker is bezig met een voorbeeld over de marktpenetratie van een bepaald product in een bepaald gebied. Hoe bekend is het product en hoe vaak wordt het product gebruikt? Ook dit kun je perfect visueel weergeven in de kaart, bijvoorbeeld met behulp van kleuring. Als je daaroverheen een kaart legt met de winkels die het product promoten en verkopen, dan kun je snel concluderen of het zinvol is om in een bepaald gebied nog een nieuwe winkel te openen.

Ik heb mezelf ook weleens afgevraagd waarom we in Nederland de hele Randstad beneden NAP hebben gebouwd. Vanaf Utrecht wordt het snelweg landschap altijd zo lekker golvend en ligt het spoor van de trein ineens op een hoge heuvel. Ik bedenk dan dat dit tegen verzakking van het spoor is, of deze aanname correct is weet ik niet. We moeten onze dijken steeds hoger maken en nu met de droogte, heb ik me laten vertellen, moeten we ons ook extra inspannen om de dijken te bevochtigen om scheuren te voorkomen. Ik vraag me af of we wanneer we tijdens het opkomen van de economie in de Randstad al de beschikking hadden gehad over VBI dezelfde keuzes hadden gemaakt. Gelukkig worden de gebouwen steeds hoger (en mooier) dus over droge voeten hoeven we ons geen zorgen te maken!

Een poosje geleden schreef ik een artikel over het mogelijke koppelvlak tussen de twee takken van sport die we bij flxCore beoefenen: GIS dienstverlening en ERP dienstverlening. VBI is voor ons hierop het antwoord. flxCore biedt sinds kort ook VBI dienstverlening aan. En hiermee is ons dienstenpakket voorlopig compleet geworden.

O ja, als laatste: Wist u dat er ook al daadwerkelijke integratie van GIS en VBI in OpenERP mogelijk is? Er is sinds kort een map view plug-in beschikbaar voor OpenERP welke het mogelijk maakt informatie direct uit OpenERP te visualiseren in een kaart (http://www.youtube.com/watch?v=sxbVWfLdU7E). Deze plug-in is ontwikkeld door een van origine Zwitsers bedrijf, genaamd CampToCamp. flxCore kan u helpen met het inrichten en configureren van deze plug-in en het voorbereiden van uw data voor visualisatie.

http://runkeeper.com/user/dsteenwijk/activity/34263492

Op naar de 10 KM!